Project Description

Jara

Hoi, ik ben Jara! Releasejaar 1999, geboren en getogen op het randje van de randstad.

Vanaf kinds af aan was ik gefascineerd door de natuur en de mens. Ik verwonderde me over de wereld en vond mijn gedachten en omgeving veel interessanter dan de simpele rijtjes sommen die ik op school voorgeschoteld kreeg. Voor de vele ‘waarom’ vragen die ik had was weinig ruimte en wekte vooral irritatie op bij de leerkrachten. In groep 6 kwam ik voor het eerst thuis met de stelling dat ik niet meer naar school wilde, ik vond het saai en ik voelde me niet op mijn plek – Elke dag was hetzelfde en het lukte me niet om de les te volgen zoals de andere kinderen. Dit was het begin van een lange strijd tussen mijzelf en het schoolsysteem.

Mijn lieve en betrokken ouders maakten zich zorgen over of ik wel mijn plek zou kunnen vinden in de wereld en hebben daarom op advies van ‘experts’ psychologische onderzoeken op mij laten uitvoeren. De eerste diagnose was binnen en de medicatie werd direct voorgeschreven, met de beste intenties om mij te helpen functioneren in het schoolsysteem. Dit heeft mij destijds vooral geleerd dat ik mij onvoorwaardelijk had aan te passen aan de wereld om mij heen, de verwachtingen van school en van de maatschappij. Het voelde alsof ik daarvoor een stuk van mezelf moest opofferen en alsof dit werd aangemoedigd door mijn omgeving. In de pubertijd ben ik daar ontzettend tegenaan gaan schoppen en ben ik een zoektocht begonnen naar mijn eigen waarheid.

Deze zoektocht heeft mij op een waardevol pad gebracht. Een pad dat rijkelijk gevuld is met bijzondere ervaringen (waaronder een heel gaaf zelfontwikkelingsprogramma), wijze mensen en diepe, inspirerende gesprekken. Door al mijn ervaringen heb ik een nieuw perspectief mogen leren, eentje die ervan uitgaat dat je perceptie en mindset meer invloed hebben op hoe je het leven ervaart dan de gebeurtenissen zelf. Dit betekent dat je de keuze hebt om het leven te zien als een groot leerproces, waardoor obstakels die je voorheen zag als tegenslagen opeens veranderen in uitdagingen en lessen.

Deze mindset heeft mij het gevoel van autonomie gegeven waar ik als kind zo naar verlangde. Ik besefte me dat in plaats van dat ik mij onvoorwaardelijk aan heb te passen aan de wereld, ik de mogelijkheid heb om mijn leven aan te passen en in te richten op een manier die juist vóór mij werkt. En dat brengt natuurlijk de vraag, ‘hoe wil ík leven, wat is voor mij nou écht belangrijk?’ – Een vraag die beangstigend veel vrijheid, en daarmee verantwoordelijkheid, met zich mee brengt, en tegelijkertijd de wereld verandert in een grote speeltuin.

Ik ben uit het ‘normale’ schoolsysteem gestapt en ben losse vakken gaan studeren in psychologie, in eerste instantie om mezelf beter te leren kennen. Hoe meer ik leerde over hoe de wetenschap naar ‘mentale problemen’ (zoals niet kunnen slapen door stress) kijkt als een ziekte in plaats van een menselijke ervaring, hoe meer ik weerstand kreeg voor deze benadering. Ik heb de vakken afgerond maar ben uiteindelijk coach geworden in plaats van psycholoog zodat ik de vrijheid heb om mijn visie uit te dragen in mijn vak.

Ik merkte dat ik steeds meer een algeheel gevoel van verbinding miste in de maatschappij. Verbinding met elkaar, met jezelf, met de natuur. Ik voel diep van binnen dat ik wil bijdragen aan een manier van leven waarbij die verbinding centraal staat. Waar iedereen aangemoedigd wordt om echt en eerlijk met zichzelf (en daarmee met elkaar) te zijn, waar je met elkaar een veilige bedding creëert om emoties te doorvoelen in plaats van weg te stoppen. Waar je vanaf kinds af aan leert om je eigen kompas te volgen, omdat uiteindelijk jij degene bent die leert wat jij nodig hebt om tot je volle potentieel te groeien. Waar het leven gevierd mag worden, gewoon omdat we er zijn. Bij de Hunkapi Circle is dat precies wat we doen.

Jara

Hoi, ik ben Jara! Releasejaar 1999, geboren en getogen op het randje van de randstad.

Vanaf kinds af aan was ik gefascineerd door de natuur en de mens. Ik verwonderde me over de wereld en vond mijn gedachten en omgeving veel interessanter dan de simpele rijtjes sommen die ik op school voorgeschoteld kreeg. Voor de vele ‘waarom’ vragen die ik had was weinig ruimte en wekte vooral irritatie op bij de leerkrachten. In groep 6 kwam ik voor het eerst thuis met de stelling dat ik niet meer naar school wilde, ik vond het saai en ik voelde me niet op mijn plek – Elke dag was hetzelfde en het lukte me niet om de les te volgen zoals de andere kinderen. Dit was het begin van een lange strijd tussen mijzelf en het schoolsysteem.

Mijn lieve en betrokken ouders maakten zich zorgen over of ik wel mijn plek zou kunnen vinden in de wereld en hebben daarom op advies van ‘experts’ psychologische onderzoeken op mij laten uitvoeren. De eerste diagnose was binnen en de medicatie werd direct voorgeschreven, met de beste intenties om mij te helpen functioneren in het schoolsysteem. Dit heeft mij destijds vooral geleerd dat ik mij onvoorwaardelijk had aan te passen aan de wereld om mij heen, de verwachtingen van school en van de maatschappij. Het voelde alsof ik daarvoor een stuk van mezelf moest opofferen en alsof dit werd aangemoedigd door mijn omgeving. In de pubertijd ben ik daar ontzettend tegenaan gaan schoppen en ben ik een zoektocht begonnen naar mijn eigen waarheid.

Deze zoektocht heeft mij op een waardevol pad gebracht. Een pad dat rijkelijk gevuld is met bijzondere ervaringen (waaronder een heel gaaf zelfontwikkelingsprogramma), wijze mensen en diepe, inspirerende gesprekken. Door al mijn ervaringen heb ik een nieuw perspectief mogen leren, eentje die ervan uitgaat dat je perceptie en mindset meer invloed hebben op hoe je het leven ervaart dan de gebeurtenissen zelf. Dit betekent dat je de keuze hebt om het leven te zien als een groot leerproces, waardoor obstakels die je voorheen zag als tegenslagen opeens veranderen in uitdagingen en lessen.

Deze mindset heeft mij het gevoel van autonomie gegeven waar ik als kind zo naar verlangde. Ik besefte me dat in plaats van dat ik mij onvoorwaardelijk aan heb te passen aan de wereld, ik de mogelijkheid heb om mijn leven aan te passen en in te richten op een manier die juist vóór mij werkt. En dat brengt natuurlijk de vraag, ‘hoe wil ík leven, wat is voor mij nou écht belangrijk?’ – Een vraag die beangstigend veel vrijheid, en daarmee verantwoordelijkheid, met zich mee brengt, en tegelijkertijd de wereld verandert in een grote speeltuin.

Ik ben uit het ‘normale’ schoolsysteem gestapt en ben losse vakken gaan studeren in psychologie, in eerste instantie om mezelf beter te leren kennen. Hoe meer ik leerde over hoe de wetenschap naar ‘mentale problemen’ (zoals niet kunnen slapen door stress) kijkt als een ziekte in plaats van een menselijke ervaring, hoe meer ik weerstand kreeg voor deze benadering. Ik heb de vakken afgerond maar ben uiteindelijk coach geworden in plaats van psycholoog zodat ik de vrijheid heb om mijn visie uit te dragen in mijn vak.

Ik merkte dat ik steeds meer een algeheel gevoel van verbinding miste in de maatschappij. Verbinding met elkaar, met jezelf, met de natuur. Ik voel diep van binnen dat ik wil bijdragen aan een manier van leven waarbij die verbinding centraal staat. Waar iedereen aangemoedigd wordt om echt en eerlijk met zichzelf (en daarmee met elkaar) te zijn, waar je met elkaar een veilige bedding creëert om emoties te doorvoelen in plaats van weg te stoppen. Waar je vanaf kinds af aan leert om je eigen kompas te volgen, omdat uiteindelijk jij degene bent die leert wat jij nodig hebt om tot je volle potentieel te groeien. Waar het leven gevierd mag worden, gewoon omdat we er zijn. Bij de Hunkapi Circle is dat precies wat we doen.

Andere leden